Πολλές σκέψεις μικρές πάντα...

Κάποτε ύστερα από μια επιτυχημένη σεξουαλική επαφή, ένα σπερματοζωάριο γονιμοποίησε ένα ωάριο. Ύστερα από 9 μήνες κύησης, και έναν επώδυνο τοκετό γεννηθήκαμε. Κάποιοι μας μεγάλωσαν, οποίοι και ότι αν έκαναν της περισσότερες φορές είναι οι μοναδικοί που μας αγάπησαν. Μεγαλώναμε και από μικρά παιδάκια γίναμε μεγάλοι. Δεν επιλέξαμε πως γεννηθήκαμε αλλά μπορούμε να επιλέξουμε το τι θελήσαμε να γίνουμε. Έτσι τα όνειρα μας να κάνουμε πραγματικότητα ξεκινήσαμε.
Ποτέ δεν καταλάβαμε ότι είμαστε όλοι μια συνέχεια κάποιον άλλον ανθρώπων, μια ολόκληρης γενιάς, του ανθρώπινου είδους. Δεν το καταλάβαμε γιατί η ατομικότητα μας είναι κάτι ιερό, ποτέ δεν παραδεχτήκαμε ότι είμαστε ένα σύνολο προσδοκιών για κάτι καλύτερο. Συνέβη κάτι τόσο απάνθρωπο πάνω μας που μας έκανε να ξεχάσουμε. Τι όμως;
Αυτοί ανακάλυψαν θεούς, δαίμονες, μας γέμισαν με φόβους ανύπαρκτους. Φόβους ψεύτικους. Ήταν έξυπνη κίνηση και κατάφεραν να υποτάξουν τα μυαλά μας ώστε να κινηθούμε σε ρυθμούς υποτονικούς. Φοβήθηκαν τόσο την περιέργεια μας για όλα. Που μας γέμισαν με ψεύτικα λόγια. Κάνανε την αλλαγή αμαρτία οπότε μας πούλησαν ένα παραμύθι ότι μπορεί να μην περνάτε καλά σε αυτόν άθλιο κόσμο αλλά μετά τον θάνατο σας θα βρεθείτε στην ουτοπία που φανταστήκατε όταν ήσασταν παιδία.
Έτσι αντί να γίνουμε παιδία των ονείρων, καταλήξαμε μίζερα μικρό αστικά ρομποτάκια, χωρίς περιέργεια, με σκοπούς ξεχασμένους. Καταλήξαμε να φοβόμαστε το διαφορετικό, να τρέμουμε την αλλαγή και υποτασσόμαστε σε ψεύτικους φόβους.
Αλλά όχι σήμερα, μπορεί και πάλι αύριο αλλά όχι απόψε ίσως σε ενα μακρινό προχθές και αν όλα έχουν τελείωσει, δηλαδή όταν τα όνειρα μας θα έχουν γίνει μια νέα πραγματικότητα..