Σκέψεις μικρές…



Η συμφόρηση των σκέψεων μου σε συνδυασμό με το ουτοπικό όραμα που έχω για την πραγματικότητα. Οι σκέψεις μου που νομίζω δεν τελειώνουν ποτέ, οι σκέψεις μου ναι. Οι περασμένες στιγμές που μου υπενθυμίζουν την απληστία του χαρακτήρα μου κάτι που δεν το θεωρείς μη λογικό. Αν πρώτα καταφέρω η καταφέρουμε καλύτερα να αλλάξουμε εγωκεντρική αντίληψη που έχουμε ως πολιτισμός για την λογική, το καλό και το κακό. Να μάθουμε από τα λάθη μας ώστε να μην τα επαναλάβουμε ξανά.
Ο λόγος που γράφω, είναι οι σκέψεις μου, είναι ένας τρόπος εκφράσεις από τους αρχαιότερους πιστεύω. Γράφω για μένα, γράφω για μυστικές αλήθειες της ύπαρξης μου. Πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά, πιστεύω ότι χάνομαι από το μονοπάτι που πρέπει να διασχίσω. Δεν πιστεύω ότι είμαι καμία μεγαλοφυΐα ούτε τίποτα το ιδιαίτερο κάνω. Με απλά λόγια στενοχωριέμαι για τον εαυτό μου και το όμορφο σε ειρωνική έννοια όμως σε όλοι αυτήν την ιστορία ξέρω ότι υπάρχουν και άλλοι με αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα αλλά η ψευτιά των υποτελών αισθήσεων μας στους νόμους της φύσης μας αποπροσανατολίζει από την πραγματική αντίληψη της πραγματικότητας. Όποτε τα χαμένα μας όνειρα γίνονται άθλιες δουλείες ,γίνονται αλκοολικά ξενύχτια, γυναίκες που δεν αγαπάμε, φίλοι που μας πρόδωσαν, παιδία που πεινάνε, ζώα που εξαφανίζονται, άνθρωποι κάτω από το χώμα χωρίς λόγο, βόμβες, πόλεμος και βία. Εκεί είναι το εσωτερικό πρόβλημα που τα δημιουργεί ξανά και ξανά οι τέλεια νοημοσύνη μας. Οπότε το πρόβλημα είμαστε και πάλι εμείς, το αστείο είναι ότι πραγματικά θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα, τον κόσμο που χτίσαμε αλλά δεν γίνεται να τα καταφέρουμε αν δεν αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας. Για αυτό και ξεκίνησα να μιλάω για τα δικά μου προβλήματα και το μοναδικό πρόβλημα που έχω στην ουσία είναι ανύπαρκτο, είναι ψεύτικο, είναι γελοίο.
Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσω, το μονοπάτι και όλα αυτά δεν υφίστανται, είναι αποτέλεσμα χιλιάδων σκέψεων που κάνει ο εγκέφαλος μου. Αλλά να δεν ήμουν έτσι θα έχανα την ανθρωπιά μου, έτσι χάνετε η ανθρωπιά σας.
Οπότε οι σκέψεις που είναι τόσο περιπλοκές στο να της κατανοήσετε είναι όλο το ζουμί, είναι εμείς και όχι ένα απλό υποτονικό εγώ που προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο. Αν επίσης σκεφτώ ότι αν η ανθρωπότητα δεν έκανε κάποτε παρόμοιες μοναχικές, κάποιες φορές βρώμικες αλλά και πραγματικά καλές σκέψεις δεν θα φτάναμε ποτέ στο σήμερα, απλά θα είχαμε εξαφανιστεί σαν είδος. Ίσως να ήμασταν μερικές προτάσεις σε μια μεγάλη εγκυκλοπαίδεια που θα κατέγραφε την ιστορία του σύμπαντος. Αλλά ευτυχώς η δυστυχώς οι σκέψεις μας, η διαστροφή μας για την ζωή μας έφερε στο σήμερα.
Στο σήμερα οι λίγοι έχουν να φάνε, οι ελάχιστοι μπορούν να κάνουν τα πάντα αλλά πούλησαν την ψυχή τους για να φτάσουν ως εδώ και σε αυτό το υπέροχο σήμερα οι περισσότεροι πεινάνε, σκοτώνονται χωρίς πραγματική αίτια. Για την χειρότερη ανακάλυψη της ανθρωπότητας το χρήμα.
Έτσι αυτές οι σκέψεις κάποτε από ανθρώπους που ζούσανε σε κρύες σπηλιές, ανθρώπους που παλεύανε σε τρικυμίες εκδικητικές με τα κύματα, ανθρώπους σε χαρακώματα έτοιμους τάφους δηλαδή, ανθρώπους φυλακισμένους σε γκρίζες πολιτείες απελπισμένοι γιατί δεν μπορούσαν να κοιτάξουν τον ουρανό.
Οι σκέψεις όλων αυτών, ς, οι μάταιες ελπίδες τους, οι χαμένες οι στιγμές τους , τα αναπάντητα γιατί, οι αδικίες τους και το γεγονός ότι αδικήθηκαν και οι ίδιοι.
Ποτέ, όλοι μας δεν ξεχάσαμε ένα πράγμα.
Να κάνουμε όνειρα για κάτι καλύτερο από το σήμερα, για ένα ομορφότερο αύριο, για την ουτοπία της ψυχής μας.
Οπότε η μοναδικότητα των ξεχωριστών μας σκέψεων είναι εδώ, όπως τόσα περασμένα βράδια για να υπενθυμίζει.
Ότι η ζωή μας μπορεί να μην είναι ένα όμορφο όνειρο αλλά ότι οι ζωές μας είναι φτιαγμένες από το υλικό των ονείρων.